SEVGİ                    

                  İnsan doğası gereği sevgiyle doğar ve sevgiyle büyür. Dünyada bütün canlıların sevmeye, sevilmeye ihtiyacı vardır. Sevgi insana verilmiş en güzel ve en yüce duygudur. Bu duygu insan olmanı en erdemli özelliklerinden biridir.İnsan içinde taşıdığı bu mükkemmel duygu ile çevresini yaşanır bir hale getirir.Ağacın yeşiline, çiçeğin rengine , bir tavşaın zıp zıp zıplamasına, bir kuşun kanat çırpmasına dahi yansır.Ancak sevgi ile her şey doğar,yaşar ve büyür.

                  Şefkat, merhamet ve fedakarlık sevgi kapısının anahtarıdır.Sevgi bir annenin yavrusuna dokunuşudur.Bebeğini şefkatle kollarına alıp sarıp sarmalamasıdır.Bir ressamın yaptığı resmindedir.Renklerinin çeşitliliğindedir.Öğretmenin, öğrencisine tebessümüdür. Mehmetçiğin sınır boyundaki nöbeti,Atamız'ın vatanına olan aşkıdır. İşte sevgi böyle mucizelere neden olan yüce duygudur.

                İnsan sevdikçe büyür,gelişir hatta güzelleşir.Bu duygu insanı yeni bir sabaha daha umutlu uyandırır, güne bu duyguyla devam etmemizi sağlar.Yeter ki, insanoğlu içindeki sevgi şarjını bitirmesin...Hayatı anlamlı kılan, içimizdeki bu duyguyu hiç bitirmemeliyiz.
Sevgisiz büyüyen kişi etrafına devamlı nefret tohumları eker. Ürünüde ''kin'' olur, intikam olur.Mutluluğu kabul etmez.Sevgi kelimesini kapısından içeri sokmaz.Ne zavallı insanlardır onlar!..Bu muhteşem duygudan yoksun olanlara, ne yazık...Bilseler ki; Sevgi dolu bir yürek mutlu insan demektir.

                Benim için sevgilerin en yücesi anne sevgisidir.Anne sevgisi karşılık beklemez.Bizim için hep fedakardırlar.Bu sevgi annemizin bize bakışlarındadır,saçlarımızı tarayışındadır, bize pişirdiği lezzetli yemeklerdedir.Sevgi, sevmek, kalbimizin iki kanadı gibidirler.

               Sevgi duygusunu içimizde hiç bitirmeyelim. Sevgi ile dünyayı yaşanacak yer haline getirelim.Kalbimize bütün sevgileri doldurup, etrafa sevgi çiçekleri ekelim.Ve unutmayalım ki, sevgi paylaştıkça çoğalır...